Categorieën
RSS feeds

Dagboek van Merel: ‘Je baby heeft het moeilijk en moet er nú uit, zegt de gynaecoloog’

Merel Gerards is gescheiden van Bas, de vader van haar kinderen Teun en Puck. Ze heeft een relatie met Richard, van wie ze zwanger is, en werkt als leerkracht op een lagere school, waar ze de onverwacht overleden directeur vervangt.

Wat voorafging

Terwijl Merel in bed vertelt over de relatie van Bas en Marisa, krijgt ze een heftige steek in haar buik.

Te vroeg

Richard zit rechtop en wrijft over mijn rug. “Misschien zijn het oefenweeën, dat zie je in films ook altijd.”

“Nee, die heb ik met Teun gehad en dat voelde heel anders.” Ik sluit mijn ogen en adem zo rustig mogelijk uit. “Het is niet goed, het is te vroeg…”

“Ik bel de verloskundige.”

In een paar minuten tijd staat de hele wereld op z’n kop. Wij worden naar het ziekenhuis gestuurd, Jula en Sterre blijven thuis om op de kinderen te passen. Ik denk dat dit weeën zijn, maar het voelt niet hetzelfde als bij Teun en Puck. In het ziekenhuis word ik aan allerlei slangen gehangen en wordt er een band om mijn buik vastgemaakt om de baby in de gaten te houden. Het duurt even voordat de gynaecoloog er is. Ik ken hem niet. Hij is jong, heeft een vriendelijk gezicht. “Merel, ik wil graag eerst checken of je ontsluiting hebt.”

Ik knik en bijt op mijn lip. Richard staat naast m’n hoofdeinde en pakt m’n hand.

“Twee centimeter. Dat is niet zo veel, Merel. Ik wil dat je probeert om rustig te blijven, want we gaan er alles aan doen om dit op te lossen, maar je baby heeft het moeilijk. Haar hartslag wordt lager en is me niet regelmatig genoeg.”

“Wacht even, háár hartslag?”

“O, jullie wisten het geslacht niet. Sorry, soms gaat dat soort informatie tijdens de overdracht verloren.”

“Maakt niet uit,” zegt Richard, die een zacht kneepje in mijn hand geeft.

Een meisje… Het enige wat ik wil is dat ze gezond ter wereld komt.

“Je hebt weeën, dat is duidelijk. Dat kun je hier ook zien.” Hij wijst op een heel breed papier dat door weer een ander apparaat is uitgespuugd.

Ik zie scheel van de pijn en heb geen idee wat ik moet zien, dus geloof hem op zijn woord.

“Je bent 35 weken, dat is eigenlijk te ver om weeënremmers te krijgen. En een geboorte met 35 weken hoeft ook geen ramp te zijn. Zo prematuur is dat nou ook weer niet. Maar je baby heeft het wél moeilijk en ze moet eruit. Nu. Met een vaginale bevalling gaat het te lang duren, gezien de ontsluiting die je nu hebt.”

“Dus?”

“We gaan je klaarmaken voor een keizersnede.”

“Dat kan met een ruggenprik, toch? Ik wil er wel bij zijn,” piep ik.

De arts legt een hand op mijn schouder en schudt mismoedig zijn hoofd. “Het spijt me, daar is geen tijd voor. Ik ga me nu klaarmaken en zie je zo.”

Lees ook
Dagboek van Merel: ‘Misschien passen we toch niet zo goed bij elkaar als we dachten’

Keizersnede

Als de arts weg is, barst ik in huilen uit.

“Rustig maar schat, het komt allemaal goed.”

“Dat wéét je toch niet?” snik ik.

Richard zwijgt. Ik vermoed dat hij net zo bang is als ik.

“Kun je mijn telefoon uit mijn tas pakken?” vraag ik, terwijl ik mijn wangen afveeg met mijn mouw.

“Je telefoon? Je gaat toch nu niemand bellen? Dat doe ik wel voor je als ze straks bezig zijn.”

Het duurt even voor ik kan antwoorden, de venijnigste wee tot nu toe verhindert me het praten. “Geef me mijn telefoon. Alsjeblieft. Ik wil Nicoline appen.”

“Merel, dat kan ik toch doen?”

“Nee.”

“Wat wil je haar appen dan?” Ik gris mijn telefoon uit zijn handen en begin te typen. Ik probeer de tekst af te schermen, maar Richard ziet toch wat ik doe.

Vol ongeloof steekt hij zijn handen in de lucht. “What the fuck, Merel, ben je hier nou nog steeds mee bezig? Dit gaat te ver.”

“Ik weet het, maar alles komt nu uit. Ik voel het.”

Dit Dagboek van Merel staat in Flair 39-2022. Meer van dit soort verhalen lees je wekelijks in Flair. Wil je een editie (na)bestellen? Dat kan hier.

Beeld: Shutterstock

The post Dagboek van Merel: ‘Je baby heeft het moeilijk en moet er nú uit, zegt de gynaecoloog’ appeared first on Flair – Voor jou, over jou.

BRON