Categorieën
RSS feeds

Gabriella overleefde de terroristische aanslag in Nice: ‘Ik voelde zo veel schuldgevoel dat wij er nog wel waren’

Afgelopen week begon het proces over de aanslag in Nice in 2016, waarbij 86 mensen om het leven kwamen. De dader kwam meteen om door politiekogels, maar zeven anderen worden verdacht van hulp bij de aanslag. Gabriella (31) overleefde deze aanslag, maar zal nooit meer dezelfde zijn. “Ik begon me schuldig te voelen tegenover de mensen die ik voorbij was gerend. Waarom had ik niet gevraagd of ze mijn hulp konden gebruiken?”

Terroristische aanslag

“Toen ik de witte vrachtwagen vanuit mijn ooghoek onze kant op zag komen, dacht ik dat de chauffeur misschien een verkeerde afslag had genomen. Of was het een foodtruck of een vrachtwagen die bier kwam brengen voor een van de strandtenten? Ik weet nog dat ik het gek vond om ’m hier te zien rijden, de boulevard was namelijk afgesloten voor verkeer. Pas toen ik de wagen in hoge snelheid zag slingeren, besefte ik dat ie hier niet hoorde. Iemand met een beroerte achter het stuur, vroeg ik me nog af. Maar toen ik even later ook schoten hoorde, wist ik dat ik een terroristische aanslag meemaakte. Ik zat midden in iets wat je normaal alleen op het nieuws ziet.”

Huwelijksreis

“Het was allemaal zo mooi begonnen. Mijn man en ik trouwden op 8 juli. De bruiloft was geweldig en daarna wilden we een paar dagen op huwelijksreis. Omdat de trouwerij al zo duur was geweest, viel ons oog op Nice als bestemming. De tickets erheen waren goedkoop en het leek ons een mooie stad om te ontdekken. De eerste dagen hebben we genoten. We gingen een dagje naar Monaco, bezochten de bezienswaardigheden van Nice, gingen naar het strand en natuurlijk dronken we wijn en aten we heerlijke gerechten.

Donderdag de veertiende zou onze laatste avond zijn en dat bleek een nationale feestdag, Quatorze Juillet. In de avond zou het feest op de boulevard losbarsten met vuurwerk. Het was nog even de vraag of het feest zou doorgaan omdat er onweer op komst was. Maar dat schoof aan de stad voorbij, waardoor de geplande festiviteiten van start konden gaan. Omdat ons was verteld dat het heel druk zou worden, besloten we al vroeg een plek op het strand te zoeken. Met een fles wijn en lekkere hapjes keken we naar het vuurwerk.

Totale paniek

“Om tien voor half elf was het afgelopen en liepen we terug naar de boulevard. Daar keken we even naar een bandje, maar het geluid was zo hard dat we besloten terug te lopen naar ons hotel, tien minuten daarvandaan. Naast ons op straat zag ik een ander stel. Ik zie ze nog voor me, even oud als wij. Daarna zag ik in een fractie van een seconde een witte vrachtwagen onze kant op rijden. We stonden op de stoep en de wagen reed vlak langs ons, op een paar meter afstand. Daarna hoorden we schoten. De politie schoot op het busje, de dader schoot terug. Het ging allemaal heel snel en toen zagen we de vrachtwagen verderop tot stilstand komen.

Qua geluid herinner ik me alles, tot na de schoten. Daarna heb ik de herinnering aan de geluiden geblokkeerd, of heeft mijn brein die niet opgeslagen. De reactie van mijn man en mij was heel verschillend. Ik voelde van alles. Ik wilde naar de vrachtwagen toe, waarom weet ik niet. En daarna wilde ik naar het strand om te schuilen, we wisten immers niet of er meer daders waren. Maar op het strand kun je dan ook geen kant meer op.

Ik was totaal in paniek en stond doodsangsten uit. Het was een gevoel dat ik nog nooit eerder had gehad. Mijn man bleef juist heel kalm en trok me mee om terug te gaan naar ons hotel. We renden over de boulevard waar de vrachtwagen net overheen was gereden. We zagen de ravage die daar over honderden meters was achtergelaten.

Het geluid weet ik niet meer, maar wat ik onderweg zag staat op mijn netvlies gebrand. Mensen die gewond of overleden waren. Rennende mensen die in paniek waren. Ik zag ook een lichtje van een telefoon. Een jongen van misschien achttien jaar stond de slachtoffers te filmen. Dat soort dingen registreerde ik, maar door de pure doodsangst die ik voelde, koppelde ik er geen emotie aan.”

Een terroristische aanslag overleefd

“Toen we van de boulevard afsloegen richting ons hotel, kwam een Franse man naar ons toe. Hij was arts en wilde weten wat er was gebeurd. Ik bleef maar ratelen en praten. De man kon er volgens mij geen touw aan vastknopen, daarna renden we door en kwamen we bij ons hotel. We waren de eerste gasten die de aanslag hadden meegemaakt en die terug in het hotel waren. Toen we er vertelden wat er was gebeurd, werden mensen in het hotel angstig. Iedereen dacht aan de andere aanslagen, zoals in Parijs acht maanden ervoor, waar terroristen verschillende doelwitten hadden uitgekozen waaronder de Bataclan.

Ik was bang dat mijn ouders iets op het nieuws zouden horen, dus die belden we. Toen ik hun stem hoorde, brak ik en begon ik te huilen. Ik was nog altijd aan het ratelen:  ‘We hebben een aanslag meegemaakt, we hebben een aanslag meegemaakt.’ Mijn man nam de telefoon over en legde uit wat er was gebeurd. Ze schrokken natuurlijk heel erg. Daarna belden we de ANWB. Zij stelden voor dat we een vlucht eerder konden nemen, maar we besloten onze normale vlucht te behouden en de eerdere vlucht open te laten voor iemand die echt heel graag eerder naar huis wilde.

De volgende dag zijn we verdoofd op het vliegtuig gestapt. We hadden deze aanslag overleefd en wilden nu verder met ons leven. We staken eigenlijk onze kop in het zand, maar wisten gewoon niet wat we moesten voelen. Wat is normaal als je zoiets abnormaals hebt meegemaakt? We konden het eigenlijk nog niet bevatten en onze manier om ermee om te gaan was opgewekt doen.

Op Schiphol stonden onze families op ons te wachten. Toen ze ons zagen, reageerden ze heel emotioneel, met tranen op de wangen. Mijn man en ik waren juist heel rustig. Het voelde dus heel gek dat de mensen om ons heen zo veel verdriet hadden. De dag erna hadden we een verjaardag en daar gingen we ook gewoon heen. ‘Nu kun je beginnen met verwerken,’ zei iemand daar tegen me. ‘Ja,’ antwoordde ik, ‘we gaan het een plekje geven.’ Maar ik snapte eigenlijk niet wat ik daarmee bedoelde.”

Lees ook
Gwen werd slachtoffer van een roofoverval: ‘Voor ik het wist, stond er een jongen in mijn woonkamer’

Zo veel schuldgevoel

“De maand die volgde op de aanslag probeerden we de draad op te pakken. Wij waren er immers nog en hadden geen verwondingen. Dan moesten we toch gewoon door kunnen gaan met ons leven? Maar dag en nacht speelde de avond op de boulevard zich als een soort film in mijn hoofd af. Ik zag alle beelden zo haarscherp voor me. Ik begon me ook schuldig te voelen tegenover de mensen die ik voorbij was gerend. Waarom had ik niet gevraagd of ze mijn hulp konden gebruiken? Of desnoods mijn vestje over iemand heen gelegd?

Ook voelde ik zo veel schuldgevoel dat wij er nog wel waren. Terwijl we zo veel kinderen onder de slachtoffers hadden gezien. Of ik zag dat jonge stel voor me dat vlak voor de aanslag op straat bij ons stond. Waren zij aangereden of ook de dans ontsprongen? Dergelijke vragen gingen door me heen. Al deze emoties waren zo veel om mee om te gaan, dat het soms voelde alsof ik niet uit bed kon komen. De manier waarop ik de wereld zag, was veranderd. Het roze opgewekte filter dat ik altijd had gehad, was verdwenen. Wat had het leven voor zin?”

Het hele verhaal van Gabriella lees je in Flair 28-2022. Bestel ‘m hier

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

Tekst: Michelle Iwema | Beeld: Yara Brouwer

The post Gabriella overleefde de terroristische aanslag in Nice: ‘Ik voelde zo veel schuldgevoel dat wij er nog wel waren’ appeared first on Flair – Voor jou, over jou.

BRON