Categorieën
RSS feeds

Marije: ‘Iemand noemde me een sterke vrouw. Fijn, maar het voelde ook alsof ik fraudeerde’

Sinds kort zit ik elke maand in Koffietijd om te praten over thema’s die spelen in het leven van vrouwen. En zoals dat gaat, als je ineens met je hoofd op televisie te zien bent, krijg je dan reacties. De reactie die veel binnenkwam in mijn DM was: ‘Wat een sterke vrouw ben je toch’ of iets van die strekking. Heel fijn natuurlijk, maar het zette me ook aan het denken.

Als we een vrouw op televisie zien, vrolijk babbelend met Patrick Martens, kwalificeren we dat blijkbaar al snel als sterk, een powervrouw. Maar ergens voelde het alsof ik fraudeerde. Zij zagen mij niet diezelfde middag toen ik in huilen uitbarstte omdat ik door mijn veel te drukke agenda en chaotische hoofd een oudergesprek was vergeten en ik snikte dat ik net zo goed mijn eigen kind had kunnen vergeten.

Sterke vrouw

De term sterke vrouw heeft iets absoluuts. Als je eenmaal een sterke vrouw bent, moet je ook honderd procent van de tijd sterk zijn. Ik las laatst een column van een Engelse cabaretier waarin zij iets soortgelijks aankaartte en ze quotte prinses Diana in het interview met Martin Bashir in 1995.

Bashir vroeg haar waarom ze dacht dat de koningin en de rest van de familie haar als een bedreiging zagen. Diana zei: “Iedere sterke vrouw in de geschiedenis heeft hetzelfde pad moeten bewandelen als ik. Het is de kracht die voor verwarring en angst zorgt.” Mensen zagen Diana als een sterke vrouw. Ze zag zichzelf als een sterke vrouw, maar aan de andere kant was ze zo fragiel en kwetsbaar en wilde ze niets liever dan dat we dat opmerkten.

Labels

Als je er over nadenkt, is het best gek. We labelen vrouwen maar wat graag als een sterke vrouw, een vrouw die, en daar ga je al, ‘haar mannetje staat’. Het is meestal een vrouw die ergens voor staat, haar emoties onder controle heeft. Een sterke vrouw kan even makkelijk, in dezelfde zin soms nog, worden aangeduid als bazig, bitchy. Allebei woorden die we trouwens alleen gebruiken bij een vrouw. Heb je ooit iemand horen zeggen: wat een sterke man is dat toch? Of: wat is hij bazig? Nee, hij is gewoon een man. Het is eigenlijk alsof we een bijvoeglijk naamwoord nodig hebben om je als vrouw positief te kwalificeren. En dat is natuurlijk onzin.

Lees ook
Marije: ‘Natuurlijk eindigde de laatste vakantiedag met ruzie en Franklin die alvast naar het hotel ging’

Soms sterk, soms zwak

Of we ons nu uitspreken, opkomen voor een ander, kinderen sussen, pleisters plakken, in huilen uitbarsten als we het even niet meer zien zitten, geïrriteerd raken, een praatje maken, gaan stappen, dansen, een dekbed over ons hoofd trekken, nog meer huilen, boodschappen doen, haasten, werken, zorgen, nog meer dansen, lachen en schreeuwen… uiteindelijk zijn we allemaal dat: vrouwen. Soms sterk, soms zwak, soms bazig, soms hysterisch, allemaal helemaal prima.

Marije Veerman (39) woont met Franklin (38), zoon Kyano (14) en dochter Liv (10) in Purmerend.
Deze column komt uit Flair 42-2022.
Wil je een editie (na)bestellen? Dat kan hier.

Fotografie: Dorian Jurne

The post Marije: ‘Iemand noemde me een sterke vrouw. Fijn, maar het voelde ook alsof ik fraudeerde’ appeared first on Flair – Voor jou, over jou.

BRON