Categorieën
RSS feeds

Marije: ‘Natuurlijk eindigde de laatste vakantiedag met ruzie en Franklin die alvast naar het hotel ging’

Daar zaten we dan. Het was een van de laatste vakantiedagen en het was zo heet, dat we ons werkelijk naar een strandtent hadden gesléépt, maar we hadden honger. We liepen wat te dralen. Zo’n moment in de vakantie dat je overal al bent geweest en niet goed weet waar je nog een keer moet gaan zitten. Hier? Of hier? Of hier? We waren het hele strand al over gelopen, een tikje huiverig om een keuze te maken die zou bepalen hoe deze laatste vakantiedag zou verlopen.

Uiteindelijk werd het een van de tentjes waar we al een paar keer hadden gezeten. Ze serveerden heerlijke chicken-burgers, met huisgemaakte chilisaus en wafels voor de kinderen. Oké, de laatste keer dat we er zaten duurde het vrij lang voordat het eten kwam en waren ze ook nog Livs wafel vergeten, maar het zag er dit keer niet zo druk uit. Ergens vonden we nog een plekje en met een koud drankje in de schaduw van de palmbomen was het best uit te houden.

Lang duren

Het eerste halfuur hadden we het wachten niet eens zo door. We bestelden eten, lazen een boek, gingen zwemmen. Maar 30 minuten werden er 45, en 45 minuten werden een uur. Franklin had al even naar de barman gewenkt. Was onze bestelling wel goed doorgekomen? Hij ging het navragen. De buiken knorden. Het sloeg op de gemoedstoestand. Om ons heen riepen steeds meer mensen dat het wel heel erg lang duurde.

Ik zag de eigenaar, die de vorige keer nog zijn dromen en zijn kwetsbaarheden met ons gedeeld had (“Bij ons thuis was naar school gaan geen optie”). Hij had Liv nog op de schommel geduwd. Nu rende hij heen en weer. Klopte zand van bedjes, probeerde boze mensen te sussen en in het keukentje schoof hij demonstatief met borden. Het zweet liep over zijn wangen en drupte van zijn lip.

Lees ook
Marije: ‘De telefoon is aan zijn hand geplakt, TikTok een constante invloed in zijn leven’

Klagen

Er was inmiddels anderhalf uur verstreken. De eigenaar kwam ons zijn excuses aanbieden. Ik knikte meewarig. Franklin niet. Hij liet de eigenaar nogmaals weten dat dit echt niet kon. Anderhalf uur wachten op een lunch. Dat we kinderen hadden, kinderen die moesten eten. En dat het niet de eerste keer was dat het misging. Hij had gelijk. Natuurlijk.

We betaalden voor dit eten. Best een pittige prijs ook. Het was volstrekt restaurant-onwaardig dat je anderhalf uur moest wachten op kipburgers en wafels, terwijl er misschien vijf tafeltjes waren gevuld. Maar ik werd er ongemakkelijk van. Hoe de eigenaar daar stond met zijn shirt vastgeplakt aan zijn buik, de wanhoop in zijn ogen. “Hij zegt toch sorry,” zei ik. “Met dat gezeur wordt het er niet gezelliger op.”

Natuurlijk kregen we daar ruzie over en eindigde de laatste vakantiedag met Franklin, die alvast naar het hotel ging met de woorden: “Blijf jij maar lekker dan, als je het hier zo leuk vindt” en ik die expres nog een drankje bestelde. Heel kinderachtig. Ik weet het. En we hadden nog steeds niet gegeten.

Marije Veerman (39) woont met Franklin (38), zoon Kyano (14) en dochter Liv (10) in Purmerend. Deze column komt uit Flair 41-2022.
Meer van dit soort verhalen lees je wekelijks in Flair. Wil je een editie (na)bestellen? Dat kan hier.

fotografie: Dorian Jurne

The post Marije: ‘Natuurlijk eindigde de laatste vakantiedag met ruzie en Franklin die alvast naar het hotel ging’ appeared first on Flair – Voor jou, over jou.

BRON