Categorieën
RSS feeds

Marleen: ‘Opmerkingen over dat mijn huis zo schoon is, zijn voor mij geen compliment’

Ik ben altijd al dwangneurotisch geweest, maar ik heb er nooit echt ‘last’ van gehad. Daarbij, we hebben allemaal wel wat, toch? Ik hoef geen label, mijn neurotische trekjes horen bij wie ik ben. Maar sinds de bevalling ben ik niet meer wie ik was. Mijn dwanghandelingen controleren inmiddels voor een groot deel mijn dagelijks leven.

Op mijn stories op Instagram plaatste ik een video van ‘de rommel’ die na een mamadag mijn woonkamer domineerde en die ik niet opruimde, tot het einde van de dag. Een oefening die ik mee heb gekregen van mijn therapeut. Wat die oefening inhoudt? Tijdens mijn zoons dutjes verplicht iets ontspannends doen, in plaats van continu opruimen of schoonmaken. Dit fenomeen zal wellicht menig moeder bekend in de oren klinken, maar ik zou ‘ik’ niet zijn, als ik dit karaktertrekje nog iets extremer doortrek.

Militaire precisie

Ik kan namelijk niet eens rustig op de bank zitten als ik in mijn ooghoek zie dat er een leeg waxinelichtje in de houder zit of als ik weet dat er een theedoek in het kastje ligt dat niet met de juiste kant naar boven is gevouwen. Je begrijpt: simpele zaken zoals de was vouwen of überhaupt iets in het huishouden doen, is bij mij niet just another klusje. Dat gaat met militaire precisie.

Dit soort taken in het huishouden putten me vaak mentaal helemaal uit. De oefeningen om hier meer rust in te vinden en – mijn absolute horror – niet gelijk op te ruimen of de hoek van een dekbed recht te trekken als ik dit opmerk, is echt een flinke stap. Iedere keer weer.

Elke dag is weer een stap, een uitdaging die ik moet aangaan, een gevecht dat ik wil winnen. Maar niemand die dat doorheeft, want ik doe alles met een lach op mijn gezicht. Oké, ik lach stiekem ook heel vaak oprecht om mezelf als ik iets idioots doe zoals alle pakken in de koelkast met het label naar de juiste kant zetten.

Lees ook:
Marleen: ‘Continu praten over baby’s, ik ben het een beetje zat’

‘Noem je dat rommel?’

Toen ik op die bewuste stories een paar reacties kreeg in de trant van ‘Noem je dat rommel? Moet je het hier eens zien’ of ‘Dit zijn een paar Duplo-blokken, zo opgeruimd toch?’ was mijn eerste reactie weerstand. Want, ik bepaal toch zelf wel wat ik rommel vind?

Maar toen ik erover nadacht, begreep ik dat mijn volgers natuurlijk niet wisten wat er zich achter gesloten mentale deuren zich afspeelde. Toen ik mijn vriendin Fleur Leijen sprak, die doula is en zich extra verdiept in OCD na de bevalling, begreep ik dat er überhaupt nog weinig te vinden is over OCD in de periode rondom zwangerschap en geboorte. Er is nauwelijks Nederlandse wetenschappelijke literatuur te vinden en andere studies zijn er wel, maar komen uit het buitenland.

Want dat is wat het is, wat ik ‘heb’: dwangmatig handelen, dat sinds de bevalling vertienvoudigd is. Ik sta op standje turbo. Kon ik het eerder nog redelijk onder controle houden, nu moet ik mijn gedrag afleren. Blijkbaar ben ik lang niet de enige, want uit diezelfde stories op mijn Instagram kreeg ik ook veel vrouwen in mijn DM die precies hetzelfde ervaarden.

Het is een voor de buitenwereld onzichtbaar leed. Al vind ik zelf niet dat ik lijd hoor. Ik leer ermee om gaan, mijn man ook en samen zien we er soms ook de humor van in. Dat houdt het luchtig. En dat moet, anders kom je hier niet doorheen.

Lief bedoeld

Naast mijn volgers krijg ik ook van bezoek, de buurvrouw en zelfs de pakketbezorger regelmatig het compliment ‘wat een lekker opgeruimd huis’ ik heb. En dat zij dat ook wel zouden willen. Ze moesten eens weten.

Het is een lief bedoeld compliment en ik bedank ze er altijd ook oprecht voor. Maar het zou voor mij pas echt een mooie opmerking zijn als iemand ooit tegen me zegt ‘lekker dat jij zo de boel de boel kan laten thuis’. Dat zou betekenen dat mijn eindeloze ge-oefen zin heeft gehad en ik alle minuten die ik anders zou vullen met opruimen en dwangmatig dingen recht leggen of verzetten zou gebruiken om te genieten van een kop koffie in de zon. Of om te spelen met mijn zoon. Of om gewoon de deur dicht te trekken, met een puinbende in de woonkamer, om de dag te beleven zoals iedereen dat doet.

Dat is mijn stip op de horizon, we gaan ervoor. Morgen weer een dag.

Marleen (30) werkt voor Flair, is moeder van zoon Fynn en is eerlijk over het moederschap en dat doet ze #zonderfilter. Ze schrijft hoe het is om moeder te zijn zonder moeder te hebben en over alles waar moeders niet over durven praten.

The post Marleen: ‘Opmerkingen over dat mijn huis zo schoon is, zijn voor mij geen compliment’ appeared first on Flair – Voor jou, over jou.

BRON