Categorieën
RSS feeds

Zoë (25): ‘Ik ben geen trotse veganist meer, maar een stiekeme vleeseter’

Zoë (25) is overtuigd veganist, maar eet in het diepste geheim af en toe vlees.

Vegan

“Hoe meer ik al als jonge puber leerde over hoe onze eetcultuur werkt, over hoe dieren in gruwelijke omstandigheden moeten leven en over hoe de productie van dierlijke eiwitten bijdraagt aan het broeikaseffect, hoe meer het eten van vlees me tegen begon te staan. Daarom besloot ik op mijn vijftiende veganist te worden.

Het voelde goed. Schoon. Wat ik at, lag in lijn met wat ik geloof. Je hoort weleens dat mensen vrienden verliezen als ze vegetariër worden – of, nog ‘erger’, veganist. Sterker, ik heb zelf geregeld gesprekken gevoerd met vriendinnen en collega’s over hoe bizar mensen kunnen reageren.

De afkeurende blikken, de domme vragen en bijna vijandige verhoren… ik heb het allemaal meegemaakt. Ik pareerde de ‘vleeseter-inquisitie’ van familie en vrienden altijd met zo veel mogelijk geduld als ik op kon brengen. En degenen die het na mijn herhaaldelijke uitleg nog niet wilden of konden begrijpen? Daar nam ik afscheid van.”

Geen trotse veganist meer

“Het leek een klein offer, omdat ik trots was op mijn vegan leefstijl. Maar nu is dat anders. Deze keer ben ik niet open over mijn keuze. Ik ben geen trotse veganist meer, maar een stiekeme vleeseter. Ik ben model en de meeste mensen die ik ken van werk of uit mijn persoonlijke sociale kringetje eten veganistisch, of zijn op zijn minst vegetariër. Daarom eet ik vlees in het geheim.

Ik ben er november vorig jaar mee begonnen en ik heb er zelf soms nog steeds moeite mee. Het idee om op een dood dier te kauwen, maakt me nog steeds onpasselijk. Maar meestal blokkeer in die gedachte door steeds opnieuw te herhalen dat het om mijn gezondheid gaat.” 

Hunkering

“Een jaar of twee geleden begon er iets te veranderen aan mijn lijf. Ik voelde me voortdurend moe en uit onderzoek bleek dat ik chronische bloedarmoede had. Verder had ik last van slapeloosheid, migraine en kon mijn lichaam op de vreemdste momenten ineens opblazen als een ballon. Ik kon bij wijze van spreken ’s ochtends met gemak een broek maat 36 aantrekken en die een paar uur later met geen mogelijkheid meer dicht krijgen.

Meer dan een jaar lang probeerde ik alles binnen het veganistische kader om mijn fysieke toestand te verbeteren en fitter te worden, maar niets hielp. Ik was doodmoe, depressief en had een hoofd vol watten. Ik wilde me dolgraag weer sterk voelen, maar wist niet hoe.

En toen begon ik te merken dat mijn lichaam een eigen leven leidde. Het begon te hunkeren naar ‘slechte’ dingen. Naar vlees. Vroeger keek ik in een restaurant altijd lichtelijk verontwaardigd als iemand naast me een biefstuk bestelde of – nog veel erger – lamskoteletjes. Ik vond die mensen primitief en eerlijk gezegd minder ontwikkeld dan ik.

Nu merkte ik bij mezelf een andere reactie. Verstandelijk gezien walgde ik nog steeds van het idee, alleen begon ik tegelijkertijd bijna letterlijk te kwijlen bij de geur en aanblik van vlees. De impuls om in mijn favoriete restaurant zalm te bestellen in plaats van een salade met quinoa, was af en toe overweldigend.”

Pre-diabetes

“Aanvankelijk dacht ik: ik zal wel een tekort aan mineralen hebben. Of misschien heb ik meer geconcentreerde eiwitten nodig. Ik at extra zeewier, noten, zaden en groene groenten om mijn ijzerniveau op te krikken. Ik was ervan overtuigd dat dat het enge hunkeren naar vlees zou stoppen. Ik koos voor eiwitrijk plantaardig voedsel en vermeed suiker. Alles in een poging om mijn lichaam de voeding te geven waarvan ik dacht dat het om vroeg.

Ik heb het meer dan een jaar geprobeerd, maar het werkte niet. Als ik het goed zou doen en een goede veganist zou zijn, zou ik die verlangens toch niet hebben. Uiteindelijk ging ik naar een voedingsdeskundige die testen deed naar mijn stoelgang, bloed en adem. Ook liet ze me een voedingsdagboek bijhouden.

Na een maand kwam ik op mijn afspraak voor de evaluatie. Ze had de oplossing voor mijn problemen, zei ze. De pijn, de migraine, het opgeblazen gevoel: alles. Het zou heel veel kunnen schelen als ik een kleine hoeveelheid vlees zou toevoegen aan mijn dieet. Ze vertelde dat ik een te sterke groei had van bacteriën in mijn dunne darm en dat die mijn problemen veroorzaakten.

En dat mijn bloedsuiker zo hoog was dat ik pre-diabetes had. Koolhydraten veranderen in suiker als ze in het lichaam worden afgebroken en ik at dagelijks dingen als rijst en zoete aardappel… allebei enorme koolhydraatbommen.”

Géén koolhydraten

“Gedurende een bepaalde periode mocht ik geen koolhydraten eten in de vorm van groenten en fruit. Vaarwel, koolraap en pompoen. En vaarwel, favoriet bananen. Horen dat ik pre-diabetes had, was een enorme wake-upcall. Als ik door zou blijven eten zoals ik deed, maakte ik mijn lichaam kapot. Maar de dieren dan?! dacht ik.

Ik was ziek van schuldgevoel, alleen al omdat ik, als ooit trotse veganist, overwoog weer vlees te gaan eten. En nu wilde deze voedingsdeskundige dat ik mijn dieet minstens zes maanden lang beperkte tot vlees, een paar groenten en een aantal geconcentreerde shakes die ze speciaal voor mij samenstelde.”

Lees ook
Marly (32) is allergisch voor sperma: ‘Ik stike bijna nadat ik hem oraal had bevredigd’

Cravings en schaamte

“Ik verkeerde in tweestrijd. Maar na nog een paar weken doorsukkelen en nadat ik zelfs een keer weggestuurd werd van een shoot omdat ik er slecht uitzag en knallende hoofdpijn had, besloot ik het ten einde raad een keer te proberen.

Omdat het idee van op vlees kauwen te heftig voor me was, begon ik met een kop kippenbouillon van de toko. Het rook verrassend goed. Aarzelend nam ik een slokje. En nog een. Het was heerlijk. Ik dronk de kop leeg alsof het water was en kreeg niet lang daarna een vreemd soort energie. Niet het soort dat ik krijg van cola of koffie en wat me altijd wat opgefokt maakt. Maar een rustig soort energie die de hele avond door mijn lijf zinderde.

Een paar dagen later zocht ik in de winkel de schoonste bio-kalkoenborst uit die ik kon vinden en maakte een salade. Dat kleine stukje kalkoen had een ingrijpend effect op hoe ik me voelde: als een medicijn waarvan ik niet wist dat ik het nodig had. 

Tot voor kort at ik alleen kip en kalkoen, uiteraard biologisch. Maar toen ik laatst ongesteld was, kreeg ik ineens een enorme craving naar biefstuk. Ik kocht een klein biefstukje, van een grasgevoerde, biologische koe. Gewoon om te proberen. Ik had verwacht dat het me tegen zou staan. Maar ik schaam me om toe te geven dat ik ’m niet alleen verorberde als een uitgehongerd roofdier, maar vervolgens ook het achtergebleven bloed en vleessap op mijn bord gretig opdepte met een stukje brood.”

Eindelijk weer energie

“Het weinige vlees dat ik at, had een enorm effect. Mijn klachten verminderden. Ik sliep beter, had de hele dag meer energie en mijn lichaam was nooit meer opgeblazen. Maar ik was veganistisch geworden omdat ik om dieren geef en om het milieu, en dat gooide ik zomaar overboord voor mijn eigen gezondheid.

Ik worstel er nog elke dag mee. Ik heb respect voor de dieren die mijn lichaam geven wat het nodig heeft. Daarom eet ik alleen vlees van een dier waarvan ik zeker weet dat het een goed leven heeft gehad. Toch weet ik zeker dat mijn vriendinnen me niet zouden begrijpen. Mijn familie weet inmiddels dat ik af en toe weer vlees eet, maar zij zijn de enigen. Mijn werk en sociale leven spelen zich af op een totaal andere plek, dus in feite leid ik twee compleet gescheiden levens.”

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je dan gratis in voor onze nieuwsbrief.

Beeld: Getty Images

The post Zoë (25): ‘Ik ben geen trotse veganist meer, maar een stiekeme vleeseter’ appeared first on Flair – Voor jou, over jou.

BRON